Zgodnie z art. 481 § 1 jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Art. 481 § 2 stanowi zaś, iż jeśli stopa odsetek za opóźnienie nie była z góry oznaczona, należą się odsetki ustawowe. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej niż stopa ustawowa, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy. W sprawie o zapłatę wyłoniło się zagadnienie prawne przedstawione Sądowi Najwyższemu sprowadzające się do odpowiedzi na pytanie o możliwość zasądzenia odsetek maksymalnych (czterokrotność stopy kredytu lombardowego NBP) za okres po dniu wydania wyroku w sprawie.

    W orzeczeniu z dnia 11 września 2014 roku (III CZP 53/14) Sąd Najwyższy w pełni słusznie uznał dopuszczalność zasądzenia tego rodzaju odsetek po dniu wydania wyroku. Podobnie bowiem dopuszczalne jest określenie odsetek w wysokości określonej ustawowo, to jest bez wyszczególniania konkretnej, procentowej wysokości odsetek.

    W tej chwili nie jest jednakże dostępne jeszcze uzasadnienie powyższej uchwały Sądu Najwyższego, a zapoznanie się z tym uzasadnienie jest niezbędne do ostatecznego wyjaśnienia przedstawionej powyżej tezy. Niniejszy wpis zostanie zatem zaktualizowany po tym, jak już uzasadnienie orzeczenia zostanie opublikowane.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *