Zacząć należy od tego, iż art. 618 § 2 kodeksu postępowania cywilnego wskazuje, iż z chwilą wszczęcia postępowania o zniesienie współwłasności (to samo odnosi się do postępowania o dział spadku oraz o podział majątku wspólnego majątków) odrębne postępowanie dotyczące sporu o prawo żądania zniesienia współwłasności i o prawo własności, jak również wzajemnych roszczeń współwłaścicieli z tytułu posiadania rzeczy jest niedopuszczalne. Sprawy będące w toku przekazuje się do dalszego rozpoznania sądowi prowadzącemu postępowanie o zniesienie współwłasności. Jeżeli jednak postępowanie o zniesienie współwłasności zostało wszczęte po wydaniu wyroku, przekazanie następuje tylko wówczas, gdy sąd drugiej instancji uchyli wyrok i sprawę przekaże do ponownego rozpoznania. Postępowanie w sprawach, które nie zostały przekazane, sąd umarza z chwilą zakończenia postępowania o zniesienie współwłasności.

    Zagadnieniem prawnym, które było rozstrzygane przez Sąd Najwyższy, była kwestia związana z powództwem o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym prawnym wniesionym w toku sprawy o podział majątku wspólnego małżonków. W sprawie III CZP 24/2011 Sąd Najwyższy orzekł, iż tego rodzaju odrębne postępowanie jest dopuszczalne w świetle art. 618 § 2 k.p.c., jeżeli jest ono udziałem małżonków oraz osoby trzeciej. Kwestia niedopuszczalności wszczynania odrębnego postępowania dotyczy bowiem wyłącznie sporów pomiędzy współwłaścicielami.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *